Yolun açık olsun bozkırın çocuğu...

Yaktın..

Üşüyorum dediğin,
Soğuk hücrelerin kör karanlığında..

Ve gittin,
Umutsuzlukla yoğrulmuş yarınların Türkiyesini,
Yüreksiz adamlara bırakıldığını bilerek..

Sevda adına söylenebilicek sözleri,
Ardında bırakarak umarsızca..
Yarını yarla getirilebilecek bir vuslatın,
Beklerken şafağını bir idam sehpasında..

Gittin..

Verilmiş onca sözün,
Doldurulmadan yeri..
Umuda bakan gözün,
Hüsrana döndü geri...

Oysa sen,
Vatanı imanla,
İmanı Allah’la,
Allah’ı vuslatla bildin..

Halık’ta bildin gücü,
Halk önünde eğildin..!

Tek yürüdün ateşe, kor yangınlar içinde,
Ve bilerek bu korun, yaktığını bedenin..
İbrahim’in ateşi, söndürdüğü biçimde,
Söndürdün kahpeliği, adamlıktı nedenin!

Sığmadığın Anadolumun,
Sığdırıldığı bir hücreye,
Dev bir yürek,
Koca bir reistin..

Halkta varoluşun resmi,
Hak’ta kayboloşun ismiydin..

Ve şimdi gidiyorsun,
Elleri nasırlı anamın yüreğini burkarak..
Bozkırın tenindeki rüzgarı,
Bahara açılan toprağın türküsünü,
Şu alayazını Sivasın!
Anadolumu..

Gidiyorsun,
Bizi sana,
Seni bu vatana hasret bırakarak..!

Velhasıl ey koca yürek,
Sen ona buna değil;
Allah’a kuldun..
Ve çıktığın son yolda,
Yine O’nu buldun..
Şimdi var git;
Yolun açık olsun..

Peygamber makamında;
Mekanın cennet olsun...!

İbrahim Gökhan DOĞAN

Duyurular: